BPitch Total – Berghain, Berlijn

berghain

Vorig weekend stond er een fantastische ramavond gepland in Berghain. Het Duitse BPitch label zette ondermeer Thomas Muller, Boris, Heiko Laux en Ellen Allien op de timetable. Hier moesten we heen. Ont-zet-tend-toevallig-genoeg waren we in de stad en zagen we het wel zitten ons op onze vrije zaterdagavond aan te sluiten een de rij voor de voormalig electriciteitscentrale. En die rij was er. Hij begon helemaal bij de broodjeskar van waaruit voornamelijk r&b werd gedraaid. Een mooi contrast met de verlichte panoramabarramen verderop waarachter doffe technodreunen waren te horen. Het was zaterdagnacht 02.00 uur, prime time dus. Maar ach, ook zo’n rij kan voor heerlijk vermaak zorgen. Zo deed een Brits stel achter ons uitgebreid verslag van wat er bij de deur gebeurde. ‘Oh wow, it’s this dude in a white suit who’s deciding who gets in’ waarna de jongen constant het geslacht van de bezoekers opnoemde ‘One dude and one girl’…’Two dudes’… ‘Yes, they’re in’ … ‘One dude, they’re letting him in!’ waarna het meisje af en toe een zenuwachtig kreetje uitsloeg.

Gegronde zenuwen, dat wel. Berghain staat er om bekend een zeer streng deurberleid te voeren. Soms lijkt het haast willekeurig en je zou maar net de pech hebben na een uur wachten weg te worden gestuurd. Al helemaal als je er voor een weekend bent. Halvewege de rij zagen we een weggestuurde jongen die de discussie aan wilde gaan een klap voor z’n bek krijgen van een langharige uitsmijter. Niet mee sollen dus. Terwijl we de deurpost naderden keek ik achterom en zag een zee van gespannen hoofden. Toen we even later vriendelijk welkom werden geheten en ons ook nog eens een fijne avond werd gewenst voelde het daardoor haast als een overwinning. Het terrorregime, dat door middel van chagrijnig personeel en stickers met ‘verboden te fotograferen’ overigens keurig wordt doorgevoerd bij garderobe en kaartverkoop, werkt dus wel.

We liepen door naar boven waar het klonk als de reinste UK rave. Te. Gek. Om ons heen danste voorbeeldig publiek, dankzij het deurbeleid natuurlijk, en we horen fantastisch geluid in een klassieke betonnen omgeving. Het is hier precies zoals een technoclub hoort te zijn. We lopen wat door het gebouw heen en belanden uiteindelijk in de Panoramabar bij een topact van Hercules and Love Affairs Aerea Negrot. De in Berlijn woonachtige Venezuelaanse stond hier samen met een dj die Miguel Toro zou kunnen zijn geweest. De laatste keer dat ik haar zag , tijdens een Hercules and Love Affair concert, droeg ze een tulband maar vandaag had ze een afro die haar grimassen nog dat beetje extra wildernis gaven. De topcombinatie van operastem en funky housedreunen duurde voor ons als laatkomers helaas maar kort. Gelukkig konden we direct doordansen op James Holdens ‘A break in the cloud’.

Door de luxaflex zagen we strookjes zonlicht en toen het officieel ochtend was besloten we het voor gezien te houden, Berlijn had immers nog meer voor ons in petto. Buiten stond echter nog steeds een meterslange rij in de zinderende ochtendzon te hopen dat ze het donkere technohol mochten betreden. Altijd fijn om te zien dat je wordt afgelost. Feng Shui.

S