Dekmantel festival

dekmantel1

Gastreporter Verie ging weer eens op festivalpad. Omdat ze niets liever doet dan dagenlang schuifelen en stampen in het gras. Omdat ze verslaafd is aan de vele melodielijnen in elektronische muziek. En omdat ze dé house- en techno-festivalverrassing van het jaar zeker niet kon missen. Voor al die honderden mensen die op het laatste moment hun zuurverF5de kaartje verpatsten (en menig ander verhinderd danspersoon): lees en bijt maar even zachtjes op je lip.

Ondanks een strak uitverkochte eerste 2 dagen en boze reacties van hyperenthousiaste mensen die in de online run op kaartjes maar geen weekender konden bemachtigen, staan er het hele weekend van Dekmantel Festival nergens rijen. Niet voor de wc’s, niet voor de bar en nauwelijks voor de deur. Zelfs bij de podia kan ik mezelf zonder kleerscheuren in de geweldige Function-One speakers hangen en de dj’s aanraken. Mocht ik dat heel graag willen dan. Nog heel even komt in me op dat deze rust is ontstaan door de bizarre kaartendump die enkele dagen voor het festival op Facebook plaatsvond, maar ik weet wel beter. Een knap staaltje planwerk en bescheidenheid, heet dit. Waarom zou je het hele festivalterrein omwille van de winsten willen volproppen, als het ook zo kan? En dan die line-up! De lijst met te vette dj’s is zo lang dat hij me het gevoel geeft dat ik mezelf wil klonen. Aan de andere kant: het is ook wel fijn dat ik bij elke dj waar ik kom automatisch wordt vastgezogen aan de grond, om enkel mijn voeten op te kunnen tillen omdat deze willen dansen.

dekmantel3

Vrijdag 23 augustus

Op vrijdag begint dit bij Four Tet die een soepele en spannende liveset draait. De abstracte sound vol intrigerende details houden mijn aandacht vast, helemaal tot in de set van Ame & Dixon. Zij draaien energiek en gevarieerd. In tegenstelling tot velen ben ik gebruikelijk geen enorme fan van hun dj-sets, maar vandaag is dat duidelijk een ander verhaal. De grootste stage (mede mogelijk gemaakt door Resident Advisor) is ingericht met een rondlopende lichtwand, waar het briljante Dekmantel Festivallogo en andere projecties aan het publiek voorbij flitsen. Simpel, weinig poespas, maar effectief. Van deze zijde van het terrein is het slechts een klein stukje lopen naar de andere stages, die zich in het bos en in een grote tent verschuilen. Achter de bomen hoor ik de klanken van Legowelt en de schone dame Xosar, die de FACT-stage onder hun hoede nemen. Hun set heeft duidelijk vaart. Toch zijn de hoge elektronische details van Legowelt zelfs door het diepe gebeuk van de basslines niet te missen, wat uitmondt in een zeer aangename, groovy set. Ondertussen draait technoheld Robert Hood onder zijn concept Floorplan in de RBMA-tent vloeiende techno met duidelijke invloeden van disco, funk en gospel. Ondanks het hoge tempo van de muziek, wordt ook deze set nimmer eentonig. Nergens dansen mensen zo hard als hier. Tot ik uitkom bij Laurent Garnier. De set van de halfbejaarde Fransman is zoals gebruikelijk alles behalve halfbejaard. Om me heen staan mensen met blije gezichten wild te stampen, tot de laatste tunes en de laatste lichten gedoofd zijn.
dekmantel2Zaterdag 24 augustus

Op dag twee is het heerlijk wakker worden bij John Talabot. Het geluid dat hij in volledige concentratie produceert, doet zeker denken aan de bekende dromerige sound uit zijn laatste album Fin, samengesmolten met een groovy ritme en melodische lijnen. Voor hem staat een handvol mensen zichtbaar te genieten. Het is nu echt duidelijk: op Dekmantel Festival kom je voor de muziek. De crowd is fantastisch. Niet te jong, niet te oud (lees: vooral ergens in de twintig), volledig zen en genietend met mate. Als James Holden de opgang maakt, wordt het drukker en drukker, maar wederom nooit benauwend vol. De excentrieke Engelsman draait een set doorspekt met zijn gebruikelijke sound, maar zeker ook toegankelijk genoeg voor de mensen die hem nooit eerder gehoord hebben. Na een betoverende 2 uur barst een geweldig applaus uit. Een applaus dat ik beide dagen niet zo hard zou meemaken – en terecht.

Een ander hoogtepunt van de dag is voor mij Joy Orbison. Ogenschijnlijk heeft hij wat pech want middenin zijn set barst een behoorlijke wolkbreuk los. Het is heerlijk om voor de stage te zien hoe mensen overhaast een stuk terugrennen naar een overdekking, om vervolgens weer even hard terug te rennen als Joy er een dikke remix van ‘Renegade Master’ ingooit. Who cares about the rain when there is Joy O. Het heerlijke gevoel van dansen in de regen en genieten van de gratis ponchos die Dekmantel in grote aantallen achter de bar heeft gelegd (hulde!) doet mij wel Karenn missen (een samenwerking van de briljante Blawan en zijn maat Parriah). Iets waar ik achteraf wel spijt van hebt, maar wat ik zo snel mogelijk probeer te vergeten. Naar het einde van de avond toe lopen de BPMs in straf tempo op. Mijn gezelschap raakt even in de stress “want zo’n harde techno kunnen we niet helemaal aan”. Toch weet Ben Klock ons te betoveren met zijn diepe bassgeluid en de geweldige visuals achter hem, die je ondanks de donkerte doen herinneren aan het feit dat je nog altijd midden in het bos staat…

Zondag 25 augustus

De laatste dag van het festival moet ik missen. Ach, voor mij was het al dubbel en dwars geslaagd. Achteraf hoor ik – geheel binnen de verwachting – dat Dag 3 even geweldig was. Op Facebook lees ik nog dat er 2 last minute afmeldingen zijn van DJ Koze en Ron Trent. Binnen no time had de organisatie waardige vervangers gevonden, met veel online gejuich van blije gasten tot gevolg. Om deze en alle bovengenoemde redenen: petje af , heren! V