Ell-Niño Festival

ellnino6

Sinds jaar en dag wordt in Ell (Limburg) het zomerse festival met de ludieke naam ‘Ell-Nino’ gehouden (met Pasen ‘Ell-Paaso’). Vroeger op het kerkplein maar tegenwoordig op een grasveldje naast schutterij St. Sebastianus. We houden wel van een lekkere dosis B-acts op zijn tijd en lopen omstreeks vier uur door de zinderende hitte naar het terrein.

Wanneer we de tot festivallocatie omgedoopte speelweide betreden horen we Godscum. Een bloedserieuze metalband waarvan de gitarist al drie jaar op rij is uitgeroepen tot beste metal-gitarist van de Benelux. De langharige zanger is bekend van Fake No More, een Faith No More coverband. Zo hilarisch als die bandnaam is, zo serieus neemt de zanger zijn podiumpresentatie als Godscum-lid. Terwijl tweejarige kinderen met oorbeschermers door het gras rollen streeft hij grunt-technisch de sociaal gestoorde zeeleeuw van Artis voorbij. Het is 31 graden, de rookmachine draait overuren en tijdens de headbangsessies regent het zweet van de mannen op de in de golden circle spelende kinderen. Net wanneer de stergitarist zijn solo ten gehore brengt valt het geluid uit. Maar ach, de geoefende luisteraar heeft zijn kaliber allang in de smiezen.

ellnino2

Tijdens de op- en afbouw van het hoofdpodium zorgt men – hoe professioneel – in de tent voor tussenvermaak. Hier heeft een trio met de ook al zo spitsvondige naam ‘F.A.R.T.’ zich inmiddels op barkrukken gevleid. Twee langharige gitaristen en een zanger met de stem van Steve Buscemi brengen allerhande covers ten gehore aan het in de schaduw van de tent uitpuffend publiek.

We lopen een rondje en zien alle klassieke ingrediënten van een festival. Kinderen kunnen worden geschminkt, er worden frikadellen gegeten én er is een kraampje met fruitig speciaal bier van de thuisbrouwers van ‘Brouwerij Natte Gijt’ (ook dit is een leuke woordspeling). We gaan even op een wipkip zitten in de schaduw en zien een peuter vechten met een schommel boven een plas modder. Een ogenblik later zien we een slijkmonstertje met onbetaalbare dafuck?-blik. Vanaf een heuveltje klinkt bulderend vadergelach.

ellnino5

We gaan er even tussenuit en omstreeks half 9 betreden we het festivalveld voor de avondronde. ‘3fm band’ HeavyLight staat net te spelen en na drie noten hebben we door waarom deze band het zo goed doet bij 3fm. Het is een zoutloos aftreksel van hun favoriete bands: Coldplay, Muse en Kings of Leon en daarmee voor een groot deel van het Nederlandse radiopubliek ‘lekker in het gehoor liggend’. De Rotterdammers hebben het duidelijk naar hun zin op het podium. Het geheel ziet er dynamisch uit, ondanks dat we eigenlijk constant naar vier one-man shows kijken. De één heeft de de rockstar moves werkelijk nog beter onder de knie dan de ander. Kostelijk. De basgitarist klaagt spelenderwijs dat hij te weinig aandacht krijgt en pakt zijn moment: ‘Deze is voor alle basgitaristen!’ Na de aankondiging klinkt een vrijwel onhoorbaar basintro. We kunnen de gedachten van de bonkige kerels voor ons niet lezen. HeavyLight gelukkig ook niet.

ellnino3

Na al deze ijdeltuiterij is het tijd voor de nuchtere Dj Robin Rox. Hij heeft een residentie bij ‘Happerij Tapperij De Apostel’ en draaide ooit in de Nederweertse Grand Madeira. Hij gooit er wat ‘soulful club’ in en als snel krijgt hij een meisje van een jaar of zes obsceen aan het dansen recht voor de booth. Haar moeder zit goedkeurend te lachen vanachter de biertafel en een man, hopelijk haar vader, zweept de boel op door af en toe met zijn armen om haar heen te zwiepen. Dat Robin de platen met horten en stoten aan elkaar mixt deert het kind niet. Wanneer ze zich zittend op haar scheenbenen achterover laat vallen in het gras en haar jurkje onder haar kin zwiept kijken we, keurig als we zijn, maar even weg van de in onderbroek kronkelende Little Miss Sunshine. Ons oog valt op de enorme banner voor de dj booth waar luid en duidelijk ‘Tim en Tonny Audio- Licht- en Karaokeverhuur’ valt te lezen. Omdat de afkorting TNT is hebben de jongens ervoor gekozen het logo ook maar in de vorm van TNT te maken. En wat staat TNT toch geinig op zo’n gearkist. Humor hebben ze wel in Ell.

ellnino4

Op het hoofdpodium staat inmiddels ‘Kings of the Bongo’ voor ons klaar. Hun grote voorbeeld: Manu Chao. Latin, Salsa en Cumbia. Daar hebben we inmiddels wel zin in. De bandleden zien er zo met z’n allen precies uit als een typische swingende Latinband. Foute sikken, snelle zonnebrillen en kleding van wit linnen zodat er desgewenst nog een Capoeira zwaai kan worden gemaakt. De uiterlijke belofte blijkt helaas al snel een kaartenhuis. In plaats van heerlijke ritmes klinkt het alsof er potten en pannen van de trap afrollen en de – binnen het genre niet onbelangrijke – blazerssectie bestaat uit een tenger meisje dat ook keyboard speelt. Het deert de Ellenaren niet en de salsapasjes die men ooit leerde bij het naburige danscentrum ‘Ward Lamar’ worden met volle overtuiging uitgevoerd. Te. Gek.

De laatste act van de avond heet ‘We Are Prostitutes’. In het programmaboekje gesleten als de enige waardige opvolger van 2 MANY DJ’s. In real life not so much. De knullen met emo-lokken vallen door de mand van ons getrainde oor. We horen prefab mixen en de platenkeuze is gelijk aan die van Noodlanding in 2007. Om ons heen zien we Code Oranje weerlicht van een flinke onweersbui die ons grasveldje aan de Kunnenbeemd net overslaat. Op weg naar huis passeren we slapende koeien, staat tegen elke boom iemand te pissen en slepen vrouwen hun lallende mannen haar huis. Volgend jaar weer!

S