Lowlands

 

Donderdag 16 augustus
Geen mens stapt voor zijn of haar lol in de sprinter naar Lelystad Centrum. Eén keer per jaar trotseren we met een grote glimlach, onbegrensd enthousiasme en een kampeeruitrusting deze tour door eindeloze polders en langs alle buitenwijken van Almere (muziekwijk!). Dit merkwaardige moment valt meestal halverwege augustus en heet Lowlands. De hemel op aarde, voor de muziekliefhebbende kampeerder. In het donker werpen wij onze tentjes crash-ready en haasten wij ons naar het Lowlands café. In de volksmond heet dit café de 24-uurstent, maar elke veteraan weet dat het niet best gesteld is met de openingstijden van dit etablissement. Wanneer de programmering op het festivalterrein ten einde loopt, kan de fanatiekeling slechts twee uur extra dansen in het café. Een kniesoor die hier nu om zeurt. Het is uiteraard smoorduk bij de 24-uurstent op deze donderdagavond, we zijn met z’n allen ten slotte net aangekomen en willen even kijken wat voor vlees we in de kuip hebben. Om een uur of één keren we terug naar onze tentjes, waar ons een koude nacht staat te wachten. Kou, waarvan we enkele uren later alleen nog maar kunnen dromen.

 

Vrijdag 17 augustus
De kampeerders die geen plek in de schaduw hebben kunnen vinden (98%) brandt en zweet op traditionele wijze de tent uit. Dit is eigenlijk maar goed ook want wat doe je op een luchtbed als er even verderop zoveel mooie muziek op je wacht? En route dus, naar de ingang van het festivalterrein. We ruilen onze meegebrachte blikjes Grolsch in voor koude exemplaren, verstoppen zorgvuldig de dopjes van onze waterflesjes (deze mogen namelijk niet mee naar binnen) en sluiten aan in de rij. De zorgvuldig aangebrachte zonnebrandcrème stroomt binnen twee minuten moeiteloos weer van ons af. Zonnebrillen glijden keer op keer naar puntje van onze neuzen. Het heetste weekend van het jaar is aangebroken, letterlijk en figuurlijk. Aan Skip&Die de eer om ons wakker te schudden. Die taak is wel besteedt aan de Zuid-Afrikaans/Nederlandse band. Het is het eerste optreden dat plaatsvindt in de X-Ray vandaag, maar de uit golfplaten bestaande loods staat al helemaal vol. Iedereen gaat los op de beats met wereldinvloeden. Zangeres Cata. Pirata is zowel visueel als stem technisch een hele verschijning. Ook wanneer we vanwege de oplopende temperatuur en naar beneden lopende condens binnen, even naar buiten vluchten blijft het een indrukwekkend optreden. Een goede binnenkomer.

Van de X-Ray lopen we naar de India, een peulenschil van een afstand. Aangekomen in de tent bekruipt ons echter direct het verlangen neer te vallen in het gras. Van energiegebrek is nog geen sprake, van een saai optreden van de New Yorkse band White Rabbits wel. Het is niet slecht, vals of ondraaglijk, maar geen enkel nummer raakt ons daadwerkelijk. We geven de pijp aan Maarten en kiezen het hazenpad. Gelukkig is daar Dio, die werkelijk waar de hele Bravo volledig op zijn kop zet. Tijdens de Lowlands voorbereiding (het uren en uren beluisteren van de nieuwste albums van alle optredende artiesten via spotify) verraste het album Benjamin Braafs festival ons al positief, live steelt de Amsterdamse artiest pas echt onze harten. Dio en zijn band plus gasten halen niet alleen muzikaal het onderste uit de kan, ze weten ons als publiek ook echt te entertainen. Zo doen we een massale sit down (dat trucje waarbij iedereen door de hurken gaat en op een aangewezen moment omhoog springt) vormen we tijdens een ander nummer hartjes met onze handen en bewegen we bij weer een ander nummer gebroederlijk van de linker naar de rechterkant van de zaal. Onder-de-indruk, dat zijn we. Uitblazen kunnen we doen tijdens het optreden van Sun Araw. We voelen namelijk geen enkele druk om naar binnen te gaan als we naast de X-Ray in het gras liggen te luisteren. De tijdens de voorbereiding beluisterde tracks klonken inderdaad wat wazig, dus we hadden een dergelijk muzakeffect kunnen verwachten. Bump Up is echter echt wel een fijne plaat dus we hadden goede hoop. Het werd een heerlijk horizontaal uurtje. Waren we maar iets eerder in de benen. Tegen de tijd dat we bij de Bravo aankomen staat de tent al bomvol, alsmede de omringende stukken gras. Het album Django Django van de gelijknamige band vinden we te gek, dus het is sowieso leuk om de nummers live te horen. Maar misschien zijn het de drukte en de hitte die ervoor zorgen dat we niet echt optimaal kunnen genieten van het concert. We taaien dan ook vroegtijdig af.

Een half jaar geleden, toen het nog winter en aangenaam koud was, spotten we Lianne La Havas al op tv bij Jools Holland. Nu mogen we de talentvolle dame live aanschouwen in de Lima. Wauw. Wat een mooie stem en wat een mooie liedjes. De perfecte soundtrack voor de vooravond. Even later gooit een andere bijzondere stem zijn ziel en zaligheid erin op het podium van de Charlie. Terwijl de zon richting de horizon zakt genieten wij van de blues/country/indierock van Jamie N Commons. Jamie klinkt alsof hij leeft op een dieet van zware sjek. Steek er nog één op, raden we bij dezen aan want wat een lekker geluid. Jammer dat het toegestroomde publiek onderling veel informatie uit te wisselen heeft. Waarom praten mensen als je soms alleen maar hoeft te luisteren? Niet alle leden van onze entourage kunnen de muziek van Jamie N Commons waarderen, zij liggen inmiddels op de heuvel naast de Alpha, waar Bloc Party zojuist is begonnen. Net als bij hun optreden op Melt! horen we vanaf de zijlijn  een track of twee. Het klinkt niet onaardig dus misschien moeten we de volgende kans om een hele show te zien maar eens aangrijpen.

Nu wordt het lastig, althans voor sommige mensen in ons gezelschap. Het optreden van the Black Keys vindt midden in de show van Nicolas Jaar plaats. Nicolas begint eerder en wanneer we daar eenmaal staan zijn we niet meer weg te krijgen. Volledig gehypnotiseerd door de zweverige sound van Nicolas dansen we anderhalf uur in de Bravo. Tegelijkertijd wordt Feist door ons bekeken in de Grolsh. De Canadese nadert het einde van haar show en het geheel klinkt behoorlijk bombastisch. We zien drie in lange gewaden gehulde achtergrondzangeressen een microfoon delen en een jezus look-a-like achter het drumstel. De visuals bestaan uit in en out fadende beelden van de band wat het geheel een secte-achtig gevoel geeft. Van haar laatste album horen weBad in each other’ en als afsluiter Sea Lion Woman. Nice. In de X-Ray is het inmiddels donker en iets koeler. De sfeer blijft echter heet en broeierig, dankzij de live performance van San Proper. De Amsterdammer zet een lekker dansbare set neer en verschijnt na afloop nog even in een zijden kamerjas ten tonele voor een buiging en zwoele blik tussen de lange haren door. We struinen wat over het terrein en sluiten achteraan in de lange rij voor de Titty Twister. Het zal wel de moeite waard zijn. Binnen staat Wannabeastar achter de decks, hangen twee rijpe dames in de palen en klimt een vreemde Amerikaan op het podium om een toespraak van een half uur te houden. Vervolgens begint de hard rock karaoke waarbij een dolgelukkige bezoeker ACDC ten gehore brengt als een ware rockster. Het wordt ons iets te veel, we gaan weer lekker beuken in de Bravo, waar Innervisions inmiddels het roer heeft overgenomen. Henrik Schwarz, Dixon en Ȃme verzorgen een nachtvullend programma waarmee wij uitstekend uit de voeten kunnen. Het is lekker donker, duister, dampend en stevig. We dansen tot de laatste toon ons richting de 24-uurstent stuwt.

 

Zaterdag 18 augustus
Na wat outdoor-slapen (een echte Beversport-activiteit) en een “frisse” duik in het nabij gelegen Veluwmeer kunnen we er weer een soort van tegen aan. De Tai Chi, dansles en popquiz hebben we helaas gemist, het optreden van Saschienne halen we gelukkig wel. Het is zó heet buiten, dat zelfs de Bravo lekker fris te noemen is. We lopen net naar binnen wanneer het nummer Unknown klinkt. Mooi. De dromerige, zweverige muziek is in, getuige de populariteit van Nicolas Jaar, John Talabot, Four Tet en ook Saschienne. Sascha Funke draait, zijn vrouwlief Julienne zorgt met hese stem voor de teksten. Na een plaat of vier, vijf hebben we het wel even gehad en gaan we lekker naast de Bravo in het gras liggen, ogen dicht, oren open. Daar leent deze muziek zich namelijk ook uitstekend voor. We noemden hem zojuist al even, de Britse held Four Tet. Hij maakt lekkere experimetele plingplongplang muziek en wordt geremixt door o.a. Caribou en Joy Orbison, niet de minste namen. We staan achterin de Bravo, waar we alle ruimte hebben voor ingewikkelde moves. Het is namelijk wel ietwat ingewikkelde muziek die de man maakt, maar daarom niet minder lekker. Het begint heel rustig, maar wordt langzaamaan steviger en gaat uiteindelijk behoorlijk los, alsmede het publiek. Tussen optredens die we graag willen zien door vertoeven we het liefs in en rondom de Groove Tube, waar verschillende DJ’s de beste disco- en soulplaten van stal halen. Het is hier overdag niet echt druk, maar daardoor niet minder leuk. Shake that booty! Mary Jane Girls, Peven Everett, N.E.R.D., Janet Jackson, De La Soul, Roy Ayers, you name it, they played it. Voor een echte live-soul-experience verkassen we naar de Lima, waar Charles Bradley zijn kunsten vertoond. De 64-jarige soulzanger, die het grootste gedeelte van zijn leven chef de cuisine was, spettert van het podium af en laat ons flinke Bobby Womack-achtige uithalen horen. Na elk nummer betuigd hij zijn liefde en dankbaarheid aan het publiek en deelt hij mede hoeveel Loooooooooooooooooove hij voelt. We love you too Charles!

The Whitest Boy Alive hebben we op Melt! al gezien, maar dat was erg fijn dus besluiten we toch nog even een kijkje te nemen. De Grolsch is afgeladen. Het is schemerig, wat een concert als deze extra mooi maakt. Het andere deel van Parties In Crime staat ondertussen in de Bravo waar Santigold onder luid gejoel opkomt. Ze maakt er een hele show van met kontdraaiende achtergrondzangeressen, danspasjes en mensen in paardenpakken. We horen een mooie stem maar ook een heleboel uitglijders. Bij het laatste nummer wordt het publiek het podium op gelaten, een feest van jewelste. Hierna een sprintje naar X-Ray om op tijd in het gareel te staan voor John Talabot. Ook de Spanjaard draaide op Melt! een erg fijne set in elkaar. Op Lowlands krijgen we echter een heel ander optreden voor de kiezen. Hij heeft gezelschap van een percussionist o.i.d. en speelt live de nummers van zijn album Fin. Mooi, dromerig, maar meer dan wat heupwiegen doen we niet. Talabot stopt na elk nummer, wellicht is zijn optreden iets meer een trip wanneer de nummers aan elkaar geritst worden. Pat Mahoney heeft het af laten weten, Tom Trago vult de ruimte op. Dat doet hij goed! Het dak gaat er bijna af, we horen de golfplaten kraken. Zelfs wanneer we even buiten zitten af te koelen,   kunnen we nog optimaal meegenieten. Eat your heart out, Pat. Na Tom volgt wederom één van onze Melt! favorieten: Todd Terje. Sinds Inspector Norse een clubhit is, rolt de naam van de DJ/producer over een ieders lippen en zijn de disco-edits van diens hand niet aan te slepen. Eén nadeel, het staat zó vol dat we er niet meer bij passen. Naast de X-Ray is het echter ook prima feesten. We gaan helemaal uit onze plaat als we Stuck in the middle with you van Steelers Wheal horen. Ja mensen, een kinderhand is gauw gevuld. De vermoeidheid, die eerder op de avond nog ongewenst van zich liet horen, is spoorloos. Zonder moeite pakken we dus nog ruim twee uur Marcel Dettmann & Ben Klock mee. Deze heren staan garant voor het betere voeg en stampwerk. In de 24-uurs is het inmiddels al gemoedelijk en sfeervol. Daar houdt Dekmantel de menigte in beweging tot zeven uur. Sommige mensen kruipen dan hun tent in, anderen dansen verder op straat, waar een inventief iemand een ghettoblaster heeft aangezet. Jill zingt vanuit haar tentje live verzoeknummers, dansende mensen interviewen elkaar en vinden elkaar na jaren weer terug. Waar de after-hours al niet goed voor zijn….

Zondag 19 augustus

Het valt ons zwaar om wakker te worden in de hitte van deze zondag. Nog lang niet uitgeslapen branden we rond half 10 ons tentje uit. Het is vandaag, met een gevoelstemperatuur van 56 graden, de heetste festivaldag. We slepen het luchtbed eruit, leggen natte handdoeken in onze nek en proberen met ons hoofd in de mini-schaduw van de buurtent nog even de slaap te vatten. Tevergeefs. Bikini’s aan en wederom op naar het Veluwemeer dat voor ons, als camping 5 bewoners, gelukkig maar een klein stukje lopen is. Hier aangekomen blijken we niet de enigen te zijn die verkoeling zoeken. Strand en meer liggen vol Lowlanders. In het midden van het meertje is nog een smalle vaarstrook overgelaten zodat de pottenkijkende pleziervaart ook wat ruimte heeft. Als de heetste uren van de dag voorbij zijn sjokken we richting het festivalterrein voor Sleighbells en ja hoor, wanneer we de entree naderen horen we vanuit de India tent om de hoek al het meesterwerk ‘Crown to the ground’. Suf van de hitte besluiten we na twee nummers in de tent te hebben gezien in de schaduw van de tent op de grond te gaan liggen. Als je ronkend en met één oog open in slaap valt met de teringherrie van Sleighbells op de achtergrond weet je dat je het zwaar hebt. Meer mensen lijken geveld door de hitte en gezien de rust op het terrein heeft een groot deel besloten lekker thuis in de koelkast te gaan zitten. Wij hebben echter nog een vol programma.

Onze gulzigheid strookt niet helemaal met onze energie waardoor we het namiddagprogramma grotendeels liggend op het gras doorbrengen. Zo horen we Miike Snow en Magnetic Man klinken vanuit de Bravo. Magnetic Man krijgt er maar moeilijk echt een boeiende show van gemaakt door alle gastbijdragen (o.a. Katy. B en John Legend). Ze lijken te kampen met hetzelfde probleem als Chase & Status vorig jaar: een schreeuwende MC in combinatie met bandopnamen haalt het nooit bij live zang. De dreunende bass en de visuals moeten het concert maken. Knalrode woorden als ‘IDENTITY’ en ‘RESPECT’ glijdend over een scherm mogen naar onze mening echter geen visuals heten. Wanneer de avond valt horen we The XX een donkere show spelen die nagenoeg gelijk is aan die van twee jaar geleden. Ook de locatie, de Grolsch, is hetzelfde. Twee jaar geleden was het trio echter nog lang niet zo bekend als nu. Het uitzicht op een nieuw album dit najaar heeft het publiek massaal doen toestromen. Ze starten met het prachtige ‘Angels’ van hun nieuwe cd en verweven de rest van de show op sublieme wijze oude en nieuwe nummers met elkaar. Het blijft magisch, die ‘The Cure’ riffs en Jamies bronstige stem.

In een condens lekkende X-Ray zien we vanavond het fijne Anstam en Nguzunguzu. Nguzunguzu, een dj stel uit L.A., draait heerlijke bouncy techno die zich de hele set door ontwikkelt. Her en der schurkt het zelfs tegen Dirty Dutch aan, iets dat een zichtbaar genietende Benny Rodrigues blijkbaar al wist. We lopen nog even naar de Lima waar ‘Global Climax’ gaande is, op papier een hit (men belooft ons dancehall, cumbia en kuduro). In de praktijk not so much. Het gros van het publiek zit in een cirkel uit te puffen en lijkt amper in staat met elkaar te praten. We spotten wat rattenstaarten, vieze sikken, bekerzoekers (meestal ook in het bezit van rattenstaarten en sikken) en tropisch dansende, lange, witte Hollanders, waarna we maar snel richting de India lopen. De drie mannen die we dit jaar graag Lowlands af laten sluiten zijn Julio Bashmore, Jamie XX en Joy Orbinson. Julio is helaas ziek maar gelukkig was Cinnaman vandaag uitgeslapen genoeg om hem te vervangen dus gedanst wordt er. Hij knalt er lekker even The Don van Nas in en the crowd goes wild…. Jammer dat de MC zich niet langer dan acht seconden stil kan houden, aan Cinnaman’s tunes hebben we genoeg hoor. Jamie XX start zijn show tot onze grote vreugde met Fleetwood Mac’s Dreams, in volle lengte welteverstaan. De rest van zijn show is heerlijk donker en uiteindelijk een stuk harder dan we hadden verwacht. Her en der wordt het wat saai maar dat heeft waarschijnlijk ook te maken met onze vermoeidheid. Even later zijn de bouncy tracks van Joy Orbinson  een weldadig contrast met Jamie. We worden weer een beetje opgepept. Net dat tandje vrolijkheid dat een mensen nodig heeft op dag 3. Na een laatste ronde langs de Bravo, de X-Ray, de Groove Tube en de 24-uurstent is Lowlands voorbij. Het lichaam is hier blij mee, de geest allerminst. Tot volgend jaar, we tellen de dagen vast af.