Pitch Festival

Het ligt voor de hand om te beginnen over het ongelooflijk mooie weer van afgelopen weekend. Dat doen we dan ook. Wat een geluk! Rijen dik staan bezoekers trappelend van ongeduld klaar om met blote benen het Westergasterrein te bestormen. Hippe zonnebrilletjes op zwetende neuzen, wapperende handjes voor een beetje koelte. We draven het veld op als we eindelijk dat felbegeerde groene passe-partout bandje om onze pols hebben. Pitch 2013 kan beginnen.

pitch2

Vrijdag 5 juli

Het gras ligt vol zonaanbidders. Het is ook eigenlijk zonde om nu in een donkere tent te staan. Dat lijkt Fat Freddy’s Drop zich te beseffen. Ze spelen zo luid en tropisch dat de Westertent ondanks de brandende zon toch behoorlijk vol staat. Dit is zo’n band waarvan we de muziek thuis eigenlijk nauwelijks kunnen pruimen, maar die live toch echt wel iets met ons doet. Tijdens het half uurtje dat we ze aanschouwen horen we zo’n vijf genres voorbij komen, van jazz tot rock, zonder dat dit storend is. Sterker nog, het klinkt erg goed en gaat flink los.

Om half zes lopen we naar de Gashouder voor Flume. Het is een erg groot podium voor een jonge, wat ielige Australiër, maar Flume weet hem met verve te vullen. Met behulp van prachtige visuals, dat wel. Muzikaal gezien heeft Flume geen hulp nodig. Zijn producties brengen het dansende publiek in een soort trance. Als één reus beweegt het op de beats, breaks en melodieën die Flume ons voorschotelt. Bekijk hier een filmpje van het optreden. Pitch levert elk jaar nieuwe ontdekkingen op, Flume krijgt als eerste een vinkje achter zijn naam.

Achtereenvolgens spelen Django Django en James Blake in de Westertent. Wanneer je buiten de tent staat krijg je de optredens redelijk goed mee en vang je nog wat zon. Bovendien kun je je lekker vergapen aan het voorbijtrekkende fashionvolk. Over een week vindt hier de Amsterdam International Fashion Week plaats, maar die lijkt nu al te zijn begonnen. Hier in het Westerpark geen T-shirts met ludieke teksten, roze vissershoedjes of wandelschoenen, maar jongens met baarden en meisjes met naveltruitjes en lange rokken. Pitch is geen Zwarte Cross, noch Pinkpop, zoveel is duidelijk.

De avond valt, het wordt wat frisser. Gelukkig is daar Jon Hopkins om ons op te warmen. De set van de Engelsman verandert de Westerliefde in een dampende, stomende zolder. Ook Hopkins zagen wij nooit eerder, maar we zijn diep onder de indruk van zijn sfeervolle, mysterieuze sound. Check! Maxim Lany stond al op het verlanglijstje. De Belg heeft erg fijne, dansbare producties op zijn naam staan. Dansbaar was zijn set zeker, maar niet heel spannend. We houden het voor gezien, morgen weer een dag.

pitch1

Zaterdag 6 juli

We beginnen vandaag met Weval en hebben meteen een ontdekking te pakken. Dit duo blaast geconcentreerd bouncend vanachter hun apparatuur zware bassen en mooie melodielijnen de Westerunie in. Het publiek is eerst wat afwachtend, maar komt steeds meer los en beloont de jongens met trouwe aanwezigheid. We durven niet voor het einde van het optreden weg, wat als we wat missen? Er zit een goede lijn in de hypnotiserende set, die we van begin tot eind vol bewondering volgen. Bekijk hier een filmpje van het optreden.

Dan heel iets anders, Omar Suleyman in de Gashouder. De Syriër staat in djellaba op het podium. Het is dance met Oosterse invloeden. Het is anders, dat zeker en het gaat ook behoorlijk los. Ons doet het iets te veel denken aan balkanbeats en alle nare gevolgen van dien. We vluchten gauw naar buiten en komen daar in zo’n sociale, gezellige draaikolk terecht dat we en passant allerlei veelbelovende optredens missen. Van Bonobo pakken we het staartje (lees: de slotakkoorden en het applaus) mee. Twintig november staat hij in Paradiso, dan hebben we een herkansing.

We duiken de Oostertent in, waar Jungle by night soundsystem een zeer tropische sound neerzet. Vooral ‘Als je mij je vingertje wijst’ van Master Blaster sloeg in als een bom. Hollandse heupen hebben nog nooit zo soepel bewogen. Hoewel Pitch voor ons vooral om het ontdekken van nieuws gaat, blijven grote namen trekken. Trentemøller willen we dan ook niet missen, wilden we dat maar. De live act is alles behalve slecht, maar de tracks raken ons links noch rechts niet echt in hart of ziel.

Dan is het avond, donker, de aandacht spanne laat te wensen over. Vermaken doen we ons nog steeds opperbest, opletten iets minder. Disclosure pakt de Westertent helemaal in.  Ze geven een goede balans aan hits en onbekender spul, krijgen iedereen aan het dansen. Silent disco vinden we overal suf, behalve op Pitch. Zeker met Dekmantel Soundsystem achter de knoppen is het bijzonder goed te doen met een koptelefoon op de dansvloer. Het is dat we nog een stukje van Julio Bashmore zijn set mee willen pakken, anders hadden we tot het einde in stilte gedanst. Julio, die tijdens Dekmantel’s ADE-zaterdag al een daverend optreden gaf, klinkt als vanouds: energiek en eclectisch. Een heerlijke afsluiter die ons slechts met één vraag achterlaat, waar is de afterparty? M.