Week 10: Sinaasappelliefde & Gebroken Glas

Na 5 dagen off en 5 dagen aan trakteren we jullie weer op een samenvatting van gedane activiteiten. Het was uiteenlopend. Van dip-die leggings tot grote sinaasappels en van het kastje naar de muur.

skipdie

Woensdag 6 maart – Skip+Die, Paradiso
Parties In Crime’s Maaike zou morgenochtend ons forever-ever freezing kikkerland verlaten om haar heil te zoeken in warmere oorden. Dit kon natuurlijk niet zonder een laatste uitgaansmoment in het Amsterdamse. We pikten daarom de woensdag van 5 days off mee in Paradiso. Op het programma stonden onder andere Skip+Die, Tom Trago en The Magican. Maaike werkte tot half 12 door aan haar freelance klussen en ik had koorts met een gevoelstemperatuur van zo’n 46 graden. Toch gingen we even, je bent reporter of je bent het niet.

Bij binnenkomst waren ze al behoorlijk lekker bezig, op het publiek stond namelijk al een goede laag zweet. Ook zangeres Catarina hield het niet meer en gooide al snel haar t-shirt uit. In korte dip-die (of was het zweet) legging en zwarte bh zong ze verder. Voor een op de loer liggende oververhitting waren we niet bang. Afgelopen Lowlands stond Skip + Die midden op de dag in een met zweetregen volstromende X-Ray. Zelfs met een koel briesje langs de enkels trok het licht je uit de ogen, zo niet voor miss dip-die en consorten. De band oogt ook vanavond weer als een stelletje kunstenaars die de in hun Zuid-Afrikaanse krakersdorp aan elkaar gelaste prullaria mee op het podium hebben genomen als instrumenten. Top. De luchtige overhemden en broeken van de bandleden geven het geheel een tropisch tintje. Oke, ook de stevige percussie elementen in hun muziek en de steel-drum stellage doen een duit in het zakje. Omdat Maaike om 6 uur later in het vliegtuig moest zitten en mijn koorts door de, zij het minimale, danspasjes was opgelopen tot zo’n 80 graden gingen we omstreeks half 2 de fiets maar weer op. Morgen liever gezond weer op.

 

balie

Zaterdag 9 maart – Balie
Het was pas op zaterdag dat ik, als overgebleven helft van ons team, staat was te participeren aan 5days off. En dat deed ik rustiek, in de bar van de Balie. Hoewel in de grote zaal een fris & fruitig dansfeest bezig was hielden de geruchten in de wandelgangen ons tegen daadwerkelijk naar kaartjes te kopen om naar binnen te gaan. Er waren namelijk ‘maar iets van 10 man binnen’ en ‘er was geen hond’ en ‘er was geen kip’. Na wat gebuhhrrel tussen de nogal veel overhemden die vanavond in de Balie bijeen waren besloot ik naar huis te gaan. Iemand wilde graag z’n reet ingesmeerd hebben met verf om daar een afdruk van te maken op canvas. In de categorie ‘altijd al eens willen doen’ besloot ik dat ook dit een best leuke, unieke zaterdagnachtbesteding was. Gelukkig hield guest reporter Verie ondertussen in de gaten wat er op dat moment in de Melkweg allemaal loos ging.

jamesholden2

Zaterdag 9 maart – Melkweg, James holden
Ik kom binnen bij het gekletter van gebroken glas dat Lone door zijn live set mixt. Niks Lying in the Reeds hier, dansen zul je! Om me heen waagt een handjevol mensen een dappere poging om in het juiste ritme te bewegen op de interessante mix van elektronica, classic rave en drum&bass. Dat bewegen wordt abrupt afgekapt als Nathan Fake het podium betreedt. ‘James Holden maar dan zonder flow en in staccato’, zoals de jongen naast me zijn muziek typeert. En dus staat zo ongeveer de hele Melkweg – vooral mannelijk schoon (als je het mij vraagt) met warrige kapsels, knotjes, brillen en baardjes – wat verloren te chillen tegen de muren in de ruimte van de Grote Zaal. Wachten op James, want deze held is immers de echte reden waarom iedereen is gekomen. Als Mr Holden zijn plek inneemt, staat de dansvloer prompt vol met juichende mensen, om later te worden meegetrokken in de warme deken van zijn ritmische muziek.  Het vergt wat geduld, maar dan heb je ook wat. Zoals het motto van eigenlijk elke Border Community Night luidt. Gehoord o.a.: Pineapple Crush – Lone; Das Ding – H.S.T.A.; Rinse Time – MFA; Avus – Poppy.

 

 

troisoranges

Dinsdag 12 maart – Les amour des trois oranges, Muziektheater
Ondanks dat het hoeststadium van mijn ziekte zich reeds in geuren en kleuren had geopenbaard ging ik vanavond met concertgenoot S. naar het Muziektheater. Gelukkig was de opera die op het programma stond van hysterische aard en zou ik op uitgekiende momenten wel even een kuch kunnen wagen. De opera heette ‘Les amour des trois oranges’ en dat kwam goed uit nu ik gezien mijn staat wel wat vitamine C kon gebruiken (hahaha). Ook de storyline was er een naar mijn hart. Het ging namelijk over de zoon van de klaverkoning die aan allerlei kwalen leed. Vooral ongeneeslijke zwaarmoedigheid. Alleen als hij weer kon lachen zou hij genezen. Het toeval wil dat er een heks voor hem op de grond valt en hij nu net dáár heel erg om moet lachen. Uiteraard geschied zijn slappe lach ook in operazang. Fantastisch. De heks is helaas ook nogal zwaar op de hand en vervloekt hem meteen tot de liefde voor drie sinaasappels. Die sinaasappels blijken dan weer prinsessen. Twee van de prinsessen gaan dood van de dorst en dan blijft er eentje over en dat wordt zijn bruid. Goed. Het verhaal is verre van waterdicht, en bevat vast oneindig veel niet thuis te brengen metaforen, maar dat maakt de opera niet perse minder interessant.

Alle communicatie gaat in het Frans én in zang. Bovenin hangt een digitaal bord waarop de vertaling voorbij komt. En dat is wel nodig wil je er iets van begrijpen. Al zou je de Franse taal beheersen dan wordt het moeilijk om de bombastisch uitgerekte woorden te kunnen verstaan. Het bord hangt helaas best wel hoog, je ziet óf de tekst, óf het spel. Waarom niet projecteren op de richel tussenpodium en orkestbak?
Het is een drukbezette opera, soms zijn er wel dertig zangers en zangeressen verwikkeld in een scène. De hysterie is georganiseerd wat ervoor zorgt dat de zogenaamde paniekscenes, waar iedereen over het podium rent in baljurken en stola’s, haast cartoonesk zijn. De muziek zelf deed me denken aan het laatste deel van The Sorceres Apprentice.
Ook het decor is fantastisch imposant, met schuivende kaartenspellen van 10 meter hoog, enorme sinaasappels en prachtige kostuums in het kaartenspel thema. In vergelijking met eerdere uitvoeringen van de opera is deze editie geweldig grafisch en ik beticht de decorontwerper ervan dat hij voor het schaalmodel in de weer is geweest met echte kaarten en sinaasappels. Door de zang en het orkest heen hoor je het schuiven van decorstukken over de vloer en het getrippel van voeten op het toneel. Eén van de USP’s van theater vind ik. Zoiets kun je digitaal niet vangen. Meemaken dus. Hij speelt nog twee keer, klik hier voor kaartjes en een trailer van de opera.