Week 47: Subcultures & Saratoga Summer Songs

Donderdag 22 november, Fredd Perry 60 Years, Trouw
Wanneer oom Frits Abraham ziet, sta je niet bepaald te springen om op zijn verjaarspartijtje aanwezig te zijn. Fred Perry kan echter op deze gure donderdagavond rekenen op een hele schare jonge en hippe visite op zijn zestigste verjaardag. We zitten godzijdank niet in een kring op leverworst te kauwen, maar kijken allen even geboeid naar de documentaire over Britse subculturen. We vreesden een propagandafilm met in de hoofdrol het modemerk, maar kregen een hele leuke film met fantastische beelden, muziek en interviews. Slechts zo nu en dan prijst deze of gene de polo’s van ome Fred. Teddy boys, Mods, Skinheads, Hippies, Northern and Southern Soul boys, Punkers, Ravers, Brit poppers. Het zijn subculturen uit vervlogen tijden, maar de verschillende kledingstijlen die we voorbij zien komen zijn vanavond vrijwel allemaal in de zaal te spotten. Wat zijn we toch origineel en eigenzinnig in de zero’s. Een geïnterviewde merkt dan ook terecht op dat er na Brit Pop niet echt meer een subcultuur is ontstaan. Dat mag de pret niet drukken, wij vinden het een leuke film en raden het bekijken ervan dan ook zeer aan.

De enige rotte appel van deze avond is ons buurmeisje op links. Ondanks dat het geluid van de film op clubvolume door Trouw schalt, worden we ruim anderhalf uur getergd met het geluid dat zij maakt door intens en vol passie op kauwgom te kauwen. Het is een marteling die niet zou misstaan in Guantanamo Bay. Gelukkig wordt de herinnering aan dit akelige geluid snel verdreven door de band Kit, die de verdieping ombouwt tot een tropische verrassing. Het publiek gaat niet helemaal los op de booty shake muziek. Dit ligt zeker niet aan de bandleden, maar meer aan het modepubliek dat er wel voor uitkijkt om al te vrolijk over te komen. Uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Alles bij elkaar is het een onderhoudende avond, al zijn we wel enigszins teleurgesteld dat een goodiebag in de vorm van een Fred Perry polo uitblijft. M.

 

Vrijdag 23 november, Pics or it did’nt happen – Museum van Loon
Foam Lab, het creatieve platform dat young professionals jaarlijks dingen laat organiseren voor hun eigen doelgroep houdt vandaag haar vijfde en laatste evenement. Als locatie hebben ze Foams overbuur Museum van Loon weten te strikken. Het gedeelte ‘aankleding’ op de checklist kon met het verwerven van dit historische grachtenpand als partner in crime waarschijnlijk direct worden weggestreept. Thema van het evenement is de overdaad aan social media waar men dagelijks mee worstelt. Die jaloersmakende foto’s op facebook en whatsapp berichten met beelden van een plek waar het misschien nóg leuker is dan waar je nu bent zorgen ervoor dat je constant maar half aanwezig bent. Wij waren benieuwd naar de real live uitvoering hiervan en parkeren rond kwart voor 9 onze fietsen aan de Prinsengracht.
Wanneer we de trap oplopen worden we opgewacht door een meisje verkleed als het konijn van Alice in Wonderland dat roept dat er geen tijd te verliezen is. We hangen onze jassen op en ontvangen de opdrachtkaart. Er zijn vier kamers ingericht met activiteiten. Ons doel is om in elke kamer een foto te maken en deze te posten op de facebook eventpage. Op deze manier maken we de andere bezoekers nieuwsgierig en jaloers, én kunnen we later die avond een cadeau ophalen in het Foam café.
Onze eerste kamer is de dinerzaal. Er is een lange tafel gedekt en we worden geacht tegelijk te declocheren. Wanneer het wiskeyglas met vega-makreel salade zichtbaar is wordt er meteen heftig gefotografeerd en geuplaod (bekijk hier de foto’s). Normaal zou je je ervoor schamen dat je op je smartphone kijkt tijdens een diner, nu is het de opdracht. Na een kwartier worden we eruit gezet om plaats te maken voor een volgende groep. We bezoeken de cocktailkamer waar we Jameson te drinken krijgen, doen een silent disco dansje in de muziekkamer a.k.a. het Koetshuis en maken profielfoto’s van onszelf in de spiegelkamer. Het is een erg leuke route maar je hebt niet echt het gevoel iets te kunnen missen. Als je nu niet in de kamer bent maak je over een kwartier wel mee wat er daar gebeurt. Waneer je bij de cocktailkamer ook de pech zou kunnen hebben dat er in jouw kwartier alleen Fanta wordt geschonken heb je pas echt die irritante teleurstelling die je voelt wanneer je foto’s toegestuurd krijgt van het leukste feest van het jaar, terwijl jij net op familieweekend bent in Breskens. Goed, wellicht had ik er anders over gedacht als er in mijn kwartier net die Fanta zou zijn geschonken. Al met al een te gek evenement op een prachtlocatie waarbij het van hot naar her spurten, fotograferen en uploaden deel is van avond en geen loos moment. Ook wel eens fijn. S

Zondag 25 november, Rufus Wainwright – Heineken Music Hall
Rufus wast afgelopen Metl! festival een heerlijke vreemde eend in de bijt. Tussen al het schurende technogeweld stonden wij op een avond ineens oog in oog met Rufus Wainwright & his band. In een knusse tent, op een met rode gordijnen omgeven podium zette Rufus een capella ‘Candles’  in en ontroerde ons vreselijk. Wat een vakman!
Ook vanavond, in de iets minder knusse Heineken Music Hall en iets verder van het podium vandaan zagen we hem wederom met dit nummer starten. Zo in het pikkedonker en zonder enige muzikale begeleiding leek er nu alleen een lichte vermoeidheid aan zijn stem te kleven. Hoewel hij zijn nummers naadloos zong op de karakteristieke, swingende Rufus manier leek hij minder in vorm dan op Melt! Gelukkig voor hem is er is deze tour een hoop ruimte voor talent uit zijn band. Zo staat Krystle Warren in het voorprogramma en zingt Teddy Thomspon het ongelofelijk prachtige ‘Saratoga Summer Song van Kate McGarrigles.
Net wanneer we ons bedenken dat hij zijn Melt! show niet heeft overtroffen komt er een man verkleed als gay-cupido het podium op die het publiek verzoekt een feestje bouwen zodat we ‘King Rufus Apollo’ terug kunnen halen. Dat lijkt, na wat rondjes springen door het dan nog zittende publiek, te lukken. De bandleden komen op in mythische kledij en instrueren het publiek op het podium te komen. Even later komt via een zijdeur dan eindelijk Koning Rufus Apollo op, verkleed als Griekse god. Hij maakt een ererondje door het publiek en schreeuwt door de microfoon dat hij ontzettend sexual is, dat het naar seks ruikt op het podium en dat hij zin heeft in een salami sandwich. Zijn gebeden worden verhoord want even later wordt een meterslange, foam sandwich het podium opgedragen. Wanneer een nieuw nummer start gebruikt Rufus het rekwisiet als spreekpop waardoor we het eerste couplet naar een zingende sandwich kijken. Een fijne toegift van een man die precies lijkt te doet waar hij zin in heeft. Een Griekse tragedie met levensgrote druiventrossen en witte gewaden als toegift? Lets do this! Rufus staat volgend jaar in de Haagse schouwburg met orkest en Shakespeare liederen. Gegarandeerd weergaloos. S